เด็กน้อยริมระเบียง! ตอนที่ 1

                 ณ ริมน้ำเจ้าพระยา มีอาพาร์เม้นต์สูง เก้าชั้น อยู่แถวนั้น แถวที่มีแต่ เด็กนักเรียน นักศึกษา คนวัยทำงาน อยู่หลายๆครอบครัวปะปนกันไป ฉันเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่นี้ได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ ที่นี้บรรยายกาศดี ลมพัดเย็นสบายตลอดทั้งวัน ไม่แออัดยัดเหยียดเท่าใจกลางเมืองเท่าไหร่ ที่นี้มีแต่ความรื่นรมย์

                 รื่นรมย์จนลืมไปเลยว่า มีคนมองอยู่!

                  ค่ำคืนอันแสนเงียบสงบ ฉันล้มตัวลงนอนหลับแบบเย็นสบายคลายความกังวล พร้อมกับคิดไปถึงเมนูอาหารเช้าของวันพรุ่งนี้ แล้วก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้  และตื่นอีกที  ตอน ตีห้า ไม่ได้ตั้งใจตื่นหรอกนะ! แต่เป็นเพราะว่าตกใจตื่นต่างหาก ตื่นจากความฝันที่น่ากลัว ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน  ฉันพยายามคิดทบทวนเรื่องที่ฝันว่ามีความหมายถึงอะไร แน่นอนว่าการที่เราตื่นตอนนี้ฝันนั้นเป็นจริงแน่ จากประสบการณ์ที่เคยผ่านมา

                 ฝันนั้นไม่เลื่อนลางในหัวเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งสี ทั้งคน ทั้งบรรยากาศ ฝัน.....ที่ฉันเห็นเด็กน้อยสามคน เดินมาหาฉัน เหมือนชวนเล่น สภาพของเด็กทั้งสามคนคือ ทั้งสามไม่สวมเสื้อผ้า เหมือนเด็ก อายุ 7-8 เดือนที่กำลังเดินได้! และกำลังเดินมา   ด้วยความกลัว เพราะรู้แน่ว่านี้ไม่ใช่คนแน่ๆ จึงเดินหนีไปด้วยความไวเข้าไปหลบในห้องที่มีประตูกระจก ในความคิดที่ว่า "ห้องนี้มีพระ กูรอดแล้ว"

                แต่แล้ว ความเลวร้ายก็ได้เกิดขึ้น เมื่อมี เด็กผู้ชาย หัวโล้น ได้คลาน เข้ามาหาฉัน คลานเข้ามาจวนจะถึงตัวแล้วค่าาาาา ด้วยความฮึดใจสู้สุดท้าย เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน ถอดสร้อยพระออกจากคอ (ซึ่งไม่รู้ตัวแต่แรกเลยว่ามีอยู่) แล้วประนมมือขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับ สวดบทคาถาที่ครูบาอาจารย์ท่านให้มา ว่า "มีเอ็งคนเดียวที่ใช้ได้ผล" จึงเริ่มสวดคาถานี้ขึ้นมาด้วยเสียงดังฟังชัด เหมือนไล่ พร้อมกับนึกในใจด้วยว่าเป็นการลองสมาธิของตนเองด้วยว่าจะมีสมาธิแค่ไหนกับการไล่ผีเด็ก ตนหนึ่ง

              แน่ละว่าได้ผล เด็กน้อย เริ่มคลานหนีด้วยความเหนื่อยหอบบวกกับความกลัว จนมุดหนีหายไป แล้วฉันก็ตื่น.