ห้องพักที่ไม่เคยว่าง! ตอนที่ 3

                โชคดีที่ประตูเสื้อผ้าเปิดออกมาแล้วไม่เจอใคร............จากการตื่นในครั้งนั้นทำให้เนยไม่สามารถข่มตาหลับได้อีกเลย รุ่งเช้า เนยได้ส่งข้อความหาฉัน บอกถึงรายละเอียดต่างๆที่พบเจอตั้งแต่เรื่องที่รู้สึกถึงการมีคนอยู่ในห้องและความฝันที่เพิ่งผ่านมา  จากนั้นเนยก็โทรศัพท์ปรึกษาแม่
                แม่ของเนยแนะนำให้เนยนำเหรียญบาทวางไว้บนหัวเตียง แล้วบอกกล่าวเจ้าที่ของห้องพักว่าขอเช่าที่พักเป็นการชั่วคราว เพื่อให้เจ้าที่และวิญญาณได้รับรู้ว่าเราแค่ขอมาอยู่อาศัยเป็นการชั่วคราว ไม่ได้มีเจตนาจะยึดเป็นที่อยู่อาศัยหลัก
                ส่วนฉันแนะนำให้เนย ถวายสังฆทาน แล้วอุทิศบุญไปให้ผู้หญิงตนนั้น เนยจึงทำตามทั้งคำแนะนำของแม่และฉันแล้วได้นัดเจอฉันที่วัดเพื่อไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ผู้หญิงตนนั้น ทันทีที่ฉันได้พบเนย ฉันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศหนักอึ้งรอบๆตัวเนยและเห็นผู้หญิงใส่ชุดขาว ผมยาวประบ่า อยู่หลังเนยแว่บๆ เราสองคนจึงรีบเดินเข้าวัดทำบุญแล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้ผู้หญิงตนนั้นทันที
              เมื่อกรวดน้ำเสร็จ เนยบอกว่ารู้สึกโล่งและโปร่งสบายทันที เหมือนผู้หญิงตนนี้ได้รับส่วนบุญแล้ว หลังจากทำบุญเสร็จเรียบร้อย เนยก็เดินทางกลับ คืนนั้นเนยก็ฝันเห็นเธอ มาพูดคุยกับเนยว่า "ขอบคุณนะ ถ้าจะอยู่ที่นี้ก็รักษาความสะอาดด้วย โดยเฉพาะตู้เสื้อผ้า" แล้วผู้หญิงตนนั้นก็หายไป ตั้งแต่นั้นมาเนยก็ไม่เคยเจอผู้หญิงตนนั้นอีกเลย แต่ก็รับรู้ได้ว่าผู้หญิงตนนี้ยังอยู่ไม่ได้ไปไหน
              ถ้าวันไหนเนยว่าง เนยก็จะทำบุญใส่บาตร อุทิศส่วนกุศลไปให้ผู้หญิงตนนี้เสมอ และทุกๆครั้ง ที่กรวดน้ำให้ผู้หญิงตนนี้ก็จะมีเสียงหมาหอนรับเนยตลอดคล้ายกับเสียงขานรับว่า "ขอบคุณ" จนกระทั่งเนยเรียนจบแล้วย้ายออกจากหอพักนั้น ก่อนย้ายเนยก็ได้จุดธูปบอกลาเจ้าที่ ที่หอพักและหญิงสาว คืนนั้นในฝันเนยได้พบกับหญิงสาวตนนั้นอีกครั้ง เธอยิ้มด้วยไมตรีจิตพยักหน้ารับแล้วจากไป ส่วนเนยนั้น พอตื่นขึ้นมาก็เก็บของย้ายออกจากห้องตามปกติและเนยก็ได้กล่าวทิ้งท้ายว่า "ห้องนั้นว่างจากคนแต่ไม่เคยว่างจากเธอ แล้วใครจะเป็นผู้โชคดีคนต่อไปนะ???"

    จบ.

ห้องพักที่ไม่เคยว่าง! ตอนที่ 2

          เย็นวันนั้นในขณะที่เนยกำลังจัดของอยู่ เนยก็รู้สึกถึงการมีตัวตนของใครอีกคนในห้อง เนยพยายามมองรอบๆห้องว่ามีใครรึเปล่า รวมถึงเดินไปส่องหน้าต่าง เดินไปดูหน้าประตู แต่ก็ไม่พบกับใคร เนยจึงกลับมาจัดของในห้องเสร็จเรียบร้อย แล้วไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวเข้านอน
          ก่อนนอนเนยก็สวดมนต์ไหว้พระตามปกติ สวดมนต์เสร็จก็ขึ้นไปนอนบนเตียงที่ทางหอพักจัดไว้ให้ เนยบอกว่า "คานกับเตียงอยู่เฉียงกันนิดเดียว!" พอเนยหลับตาลงกำลังจะหลับ เนยก็ได้ยินเสียงคนเดินในห้อง เนยจึงลุกขึ้นมาดูว่ามีใครแอบเข้ามาในห้องรึเปล่า เมื่อลุกจากเตียงขึ้นมาดูก็พบว่า "ว่างเปล่า! ไม่พบใคร ไม่มีแม้กระทั่งเสียงเดิน" เนยคิดว่าเป็นเสียงของคนที่เดินผ่านหน้าประตูห้อง จึงไม่ได้สนใจอะไรมากแล้วกลับนอนต่อตามเดิม
           ช่วงที่เนยกำลังจะหลับตานอน สายตาเนยก็มองไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ปลายเตียง เนยมองแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวันจากการขนของ เนยจึงหลับลงไปในที่สุด และแล้วเนยก็ฝันเห็น ผู้หญิงผมยาวประบา ใส่ชุดขาว เดินออกมาจากตู้เสื้อผ้า หญิงสาวมองเนยด้วยสายตาที่ไม่พอใจ  แล้วพูดขึ้นว่า "มาอยู่ที่นี้แล้ว ไม่คิดจะขออนุญาตกันหน่อยหรอ!"  แล้วผู้หญิงตนนี้ก็แสดงภาพให้เนยจากปัจจุบันย้อนไปอดีต
           เนยเห็นพื้นที่ปัจจุบันนั้นได้กลายเป็นทุ่งนา ทุ่งหญ้า และเห็นบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่กลางทุ่งนา บ้านหลังนั้นกำลังมีงานเลี้ยงฉลองกันอยู่ เนยจึงเดินเข้าไปดูในบ้านก็พบหญิงสาวที่ออกมาจากตู้เสื้อผ้า นั่งอยู่ในบ้าน กำลังพูดคุยกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ เนยมองดูรอบๆบ้าน จึงรู้ว่า บ้านหลังนี้กำลังจัดงานแต่งงานให้กับคู่บ่าวสาวและเจ้าสาวที่เนยเห็นนั้นคือ หญิงสาวที่ออกมาจากตู้เสื้อผ้า!
           บรรยายภายในบ้านกำลังอบอวลไปด้วยความสุข ขณะนั้นเอง เนยก็เห็น ผู้ชายคนหนึ่งเดินถือปืนเข้ามาในงานแต่งแล้วเล็งปืนไปที่เจ้าสาวของงาน ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นกลางงาน เจ้าสาวลุ้มลงและจากโลกนี้ไปทันที ทุกคนในงานรีบเข้ามาห้อมล้อมเจ้าสาว เสียงรถพยาบาล รถตำรวจ ดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ แล้วเนยก็สะดุ้งตื่นด้วยความเหนื่อยล้า สายตาของเนยจ้องมองไปที่ตู้เสื้อผ้า ทันใดนั้นเองประตูตู้เสื้อผ้าก็เปิดออกเองอัตโนมัติโดยไม่มีใครเดินไปเปิดเองแม้แต่น้อย.


            

ห้องพักที่ไม่เคยว่าง! ตอนที่ 1

วันนี้จะมาเล่าถึงห้องพักของเนยคะ ว่ามีความพิเศษยังไงบ้าง.......................

              ในช่วงที่เนยกำลังเรียนหนังสือและหาหอพักใหม่อยู่นั้น เนยก็เดินตามซอยต่างๆที่คุ้นตาว่าจะมีหอพักไหนบ้างที่มีห้องเช่าว่างให้เช่า แล้วเนยก็ไปสะดุดตากับหอพักแห่งหนึ่ง ที่ใช้ชื่อว่า "หอพักสตรี....." เมื่อเนยเจอหอพักนี้ เนยเลยเข้าไปถามคนดูแลหอว่ามีห้องว่างให้เช่ารึเปล่า ซึ่งคนดูแลหอก็บอกว่า "มีห้องว่าง" และพาเนยไปดูห้อง
             บรรยากาศภายในหอ ขณะนั้น เนยบอกว่า "ปกติดี ไม่มีอะไรน่าสงสัย" แล้วเนยก็ไปดูห้อง ชั้นสอง เป็นห้องใหญ่ ซึ่งเนยบอกว่า อยู่คนเดียวห้องใหญ่ขนาดนี้มันดูเหงาๆชอบกล เนยเลยขึ้นไปดูห้องชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องที่มีขนาดเล็กว่าห้องชั้นสองหน่อยนึง เนยบอกว่า "พอเปิดเข้าไปดูในห้อง ก็รู้สึกถูกใจ ดูแล้วบรรยายกาศไม่เงียบเหงาเท่าไหร่ " เนยจึงตัดสินใจเลือกห้องนี้ และเลือกทำสัญญาเช่าห้องทันที โดยตอนทำสัญญาเนยก็เหลือไปเห็นหมายเลขห้องว่า "313"
              เมื่อทำสัญญาเช่าห้องเรียบร้อย เนยก็โทรศัพท์ชวนฉันกับน้องใจไปช่วยย้ายของ แต่น้องใจไม่ว่าง ฉันกับเนยจึงช่วยกันขนของเพียงสองคน โชคดีที่ของ ของเนยไม่เยอะเท่าไหร่ แต่เราสองคนก็ขึ้นลงจากชั้น 1 ไปชั้น 3 กันหลายรอบ ซึ่งก็ทำให้เราสองคนเหนื่อยหมดแรงไปเหมือนกัน เราสองคนจึงพักเอาแรงก่อน
              ช่วงพัก เนยก็ไปหาซื้อของกินที่ร้านข้างหอมาเพิ่มพลัง ส่วนฉันก็ตั้งใจว่าจะนอนพักสักหน่อย ในขณะนั้นเองช่วงที่กำลังจะนอนเอนตัวลงไปนั้น สายตาฉันก็เหลือบไปเห็น คาน ! คานอันใหญ่วางพาดผ่านกลางห้อง เหมือนแบ่งครึ่งห้องไปในตัว ฉันจึงลุกขึ้นมานั่งเล่นโทรศัพท์มือถือทันที  ก็นะใครจะไปนอนลง ในเมื่อคานอยู่บนหัว
             พอเนยเดินเข้าห้องมา ฉันจึงถามเนยว่า "แกสังเกตเห็นคานในห้องรึเปล่า?" เมื่อเนยได้ยินสิ่งที่ฉันพูดไป เนยก็ทำหน้าตกใจ แล้วมองดูคานบนเพดานห้อง เนยบอกว่า "หืม! เพิ่งเห็น!!" แล้วก็บอกต่อว่า "ตอนแรกที่เลือกห้องนี้เพราะดูแล้วบรรยากาศไม่เหงานะ ไม่ได้สังเกตดูคาน ดูเลขห้องเลย!!" พอเนยพูดถึงเลขห้อง ฉันเลยลุกไปดูเลขห้อง พอฉันเห็นเลขห้องถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า "อืม!เราคนไทยไม่ใช่ฝรั่ง เลข 13 ไม่น่าจะมีผลกับเรานะนะนะนะนะนะ" แล้วก็พูดปลอบใจเนยไปในสิ่งที่ฉันคิด!
              ตกเย็นวันนั้นหลังจากขนของเสร็จ ฉันก็ลาเนยกลับบ้าน ส่วนเนยก็จัดของใหม่ในห้องให้เข้าที่เข้าทาง ในช่วงเวลานั้นเอง เนยก็ได้รับรู้ว่า "เนยไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องอีกต่อไป" 
           

เรื่องเล่าจากในซอย

         จากที่ค้างไว้ในตอนเด็กน้อยริมระเบียง คราวนี้ก็มาถึงเรื่องราวในซอยของฉันบ้าง เป็นทุกๆที่ เป็นธรรมดาที่จะต้องมีคนตาย แต่ที่ตรงนี้ ณ ซอย นี้ ที่ฉันเพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่ ยังคงมีวิญญาณจากความตายที่ยังไม่ไปไหน อาจจะหาตัวตายตัวแทนหรืออาจรอเวลาที่จะล้างแค้นก็เป็นไปได้

         เรื่องมันเริ่มต้นจาก ฉันกำลังหาที่พักใหม่ เลยได้เดินสำรวจหาที่พักกับน้องใบ ขณะนั้นเองก็ได้เดินมาเจอ ณ ที่อยู่ปัจจุบัน พอได้เดินสำรวจพื้นที่และห้องฉันก็รู้สึกว่า โอเคนะ แล้วก็นึกในใจว่า "อยากรู้จังว่าที่นี้มีอะไร เหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?" แค่คิดขึ้นมาลอยๆแบบไม่ใส่ใจอะไรมาก จนกระทั่งก่อนกลับได้ไหว้เจ้าที่ที่หอพักนี้แล้วก็เดินทางกลับ

         สองสามวันต่อมา ฉันก็ฝันว่า มีคนพาไปดูที่แห่งหนึ่ง ลักษณะคล้ายกับซอยที่ฉันเคยเดินเข้ามากับน้องใบ ฉันคิดว่าน่าจะเป็นซอยเดียวกันนั้นแหละ คนที่พาไปนั้น เค้าพาฉันหยุดอยู่กลางซอย รอดูสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ซึ่งฉันไม่อาจทราบได้ว่าตกลงเป็นจริงหรือไม่ เพราะได้ค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตแล้ว ก็ไม่พบอะไรเลย 

          ภาพที่ฉันเห็นคือ มีรถแท็กซี่สีชมพูหรือขาวชมพู กำลังขับรถเข้ามาในซอย เวลาตอนนั้นคือกลางคืน มืดมาก เหมือนไม่มีไฟริมทาง ในรถคันนั้นคนขับใส่เสื้อสีน้ำเงินซึ่งเป็นชุดเครื่องแบบของคนขับแท็กซี่ รับผู้โดยสารมาสองคน คือ ชาย 1 หญิง 1 ผู้หญิงค่อนข้างอวบอ่วม ใส่เสื้อสีขาว กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน สะพายกระเป๋าข้างสีน้ำตาล 

        ส่วนผู้ชาย ฉันเห็นหน้าไม่ชัด บรรยายกาศภายในรถ คือ ผู้โดยสารสองคนชวนคนขับแท็กซี่คุย ระหว่างนั้นฉันรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของผู้โดยสารสองคนนี้ สักพัก ฉันก็เห็นผู้หญิงหยิบอุปกรณ์อะไรสักอย่างจากกระเป๋าออกมาแล้วตรงเข้าที่สะโพกของคนขับแท็กซี่ จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงคนร้องโวยวาย แล้วก็มีผู้ชายคนนึ่งเดินมาบอกว่า "เค้าฆ่าชิงทรัพย์ มีคนตาย และเค้ายังไม่ไปไหน"

         ได้ยินเสียงคนนี้พูดเสร็จ ฉันก็ตื่น แล้วมานั่งคิดทบทวน ฉันก็ได้รู้คำตอบแล้วว่า ในซอยที่ฉันกำลังจะไปอยู่ใหม่นั้นมีประวัติอย่างไรและก็เพิ่มเติ่มในส่วนที่เนยสัมผัสได้ว่า แถวนี้ แต่ก่อนมีต้นไม้เยอะ เจ้าจันทร์กับเจ้านายอยู่แถวมานานแล้ว จากสภาพความเป็นอยู่ในปัจจุบัน ต้นไม้หายไป มีตึกใหม่ขึ้นมาแทน แต่เส้นทางการเดินรถในซอยนั้นยังคงเป็นแบบเดิมที่ฉันเห็นในฝัน แล้วพอฉันกำลังจะขึ้นตึกสายตาก็เหลือบไปเห็น แท็กซี่สีชมพู แท็กซี่สีขาวชมพู จอดอยู่ใต้ตึก หัวใจในตอนนั้น รู้สึกหวิวๆ นิดๆ แยงๆรถแท็กซี่สีนี้ขึ้นมาทันที!.

                                 The End.