วันนี้จะมาเล่าถึงห้องพักของเนยคะ ว่ามีความพิเศษยังไงบ้าง.......................
ในช่วงที่เนยกำลังเรียนหนังสือและหาหอพักใหม่อยู่นั้น เนยก็เดินตามซอยต่างๆที่คุ้นตาว่าจะมีหอพักไหนบ้างที่มีห้องเช่าว่างให้เช่า แล้วเนยก็ไปสะดุดตากับหอพักแห่งหนึ่ง ที่ใช้ชื่อว่า "หอพักสตรี....." เมื่อเนยเจอหอพักนี้ เนยเลยเข้าไปถามคนดูแลหอว่ามีห้องว่างให้เช่ารึเปล่า ซึ่งคนดูแลหอก็บอกว่า "มีห้องว่าง" และพาเนยไปดูห้อง
บรรยากาศภายในหอ ขณะนั้น เนยบอกว่า "ปกติดี ไม่มีอะไรน่าสงสัย" แล้วเนยก็ไปดูห้อง ชั้นสอง เป็นห้องใหญ่ ซึ่งเนยบอกว่า อยู่คนเดียวห้องใหญ่ขนาดนี้มันดูเหงาๆชอบกล เนยเลยขึ้นไปดูห้องชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องที่มีขนาดเล็กว่าห้องชั้นสองหน่อยนึง เนยบอกว่า "พอเปิดเข้าไปดูในห้อง ก็รู้สึกถูกใจ ดูแล้วบรรยายกาศไม่เงียบเหงาเท่าไหร่ " เนยจึงตัดสินใจเลือกห้องนี้ และเลือกทำสัญญาเช่าห้องทันที โดยตอนทำสัญญาเนยก็เหลือไปเห็นหมายเลขห้องว่า "313"
เมื่อทำสัญญาเช่าห้องเรียบร้อย เนยก็โทรศัพท์ชวนฉันกับน้องใจไปช่วยย้ายของ แต่น้องใจไม่ว่าง ฉันกับเนยจึงช่วยกันขนของเพียงสองคน โชคดีที่ของ ของเนยไม่เยอะเท่าไหร่ แต่เราสองคนก็ขึ้นลงจากชั้น 1 ไปชั้น 3 กันหลายรอบ ซึ่งก็ทำให้เราสองคนเหนื่อยหมดแรงไปเหมือนกัน เราสองคนจึงพักเอาแรงก่อน
ช่วงพัก เนยก็ไปหาซื้อของกินที่ร้านข้างหอมาเพิ่มพลัง ส่วนฉันก็ตั้งใจว่าจะนอนพักสักหน่อย ในขณะนั้นเองช่วงที่กำลังจะนอนเอนตัวลงไปนั้น สายตาฉันก็เหลือบไปเห็น คาน ! คานอันใหญ่วางพาดผ่านกลางห้อง เหมือนแบ่งครึ่งห้องไปในตัว ฉันจึงลุกขึ้นมานั่งเล่นโทรศัพท์มือถือทันที ก็นะใครจะไปนอนลง ในเมื่อคานอยู่บนหัว
พอเนยเดินเข้าห้องมา ฉันจึงถามเนยว่า "แกสังเกตเห็นคานในห้องรึเปล่า?" เมื่อเนยได้ยินสิ่งที่ฉันพูดไป เนยก็ทำหน้าตกใจ แล้วมองดูคานบนเพดานห้อง เนยบอกว่า "หืม! เพิ่งเห็น!!" แล้วก็บอกต่อว่า "ตอนแรกที่เลือกห้องนี้เพราะดูแล้วบรรยากาศไม่เหงานะ ไม่ได้สังเกตดูคาน ดูเลขห้องเลย!!" พอเนยพูดถึงเลขห้อง ฉันเลยลุกไปดูเลขห้อง พอฉันเห็นเลขห้องถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า "อืม!เราคนไทยไม่ใช่ฝรั่ง เลข 13 ไม่น่าจะมีผลกับเรานะนะนะนะนะนะ" แล้วก็พูดปลอบใจเนยไปในสิ่งที่ฉันคิด!
ตกเย็นวันนั้นหลังจากขนของเสร็จ ฉันก็ลาเนยกลับบ้าน ส่วนเนยก็จัดของใหม่ในห้องให้เข้าที่เข้าทาง ในช่วงเวลานั้นเอง เนยก็ได้รับรู้ว่า "เนยไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องอีกต่อไป"
ในช่วงที่เนยกำลังเรียนหนังสือและหาหอพักใหม่อยู่นั้น เนยก็เดินตามซอยต่างๆที่คุ้นตาว่าจะมีหอพักไหนบ้างที่มีห้องเช่าว่างให้เช่า แล้วเนยก็ไปสะดุดตากับหอพักแห่งหนึ่ง ที่ใช้ชื่อว่า "หอพักสตรี....." เมื่อเนยเจอหอพักนี้ เนยเลยเข้าไปถามคนดูแลหอว่ามีห้องว่างให้เช่ารึเปล่า ซึ่งคนดูแลหอก็บอกว่า "มีห้องว่าง" และพาเนยไปดูห้อง
บรรยากาศภายในหอ ขณะนั้น เนยบอกว่า "ปกติดี ไม่มีอะไรน่าสงสัย" แล้วเนยก็ไปดูห้อง ชั้นสอง เป็นห้องใหญ่ ซึ่งเนยบอกว่า อยู่คนเดียวห้องใหญ่ขนาดนี้มันดูเหงาๆชอบกล เนยเลยขึ้นไปดูห้องชั้นสาม ซึ่งเป็นห้องที่มีขนาดเล็กว่าห้องชั้นสองหน่อยนึง เนยบอกว่า "พอเปิดเข้าไปดูในห้อง ก็รู้สึกถูกใจ ดูแล้วบรรยายกาศไม่เงียบเหงาเท่าไหร่ " เนยจึงตัดสินใจเลือกห้องนี้ และเลือกทำสัญญาเช่าห้องทันที โดยตอนทำสัญญาเนยก็เหลือไปเห็นหมายเลขห้องว่า "313"
เมื่อทำสัญญาเช่าห้องเรียบร้อย เนยก็โทรศัพท์ชวนฉันกับน้องใจไปช่วยย้ายของ แต่น้องใจไม่ว่าง ฉันกับเนยจึงช่วยกันขนของเพียงสองคน โชคดีที่ของ ของเนยไม่เยอะเท่าไหร่ แต่เราสองคนก็ขึ้นลงจากชั้น 1 ไปชั้น 3 กันหลายรอบ ซึ่งก็ทำให้เราสองคนเหนื่อยหมดแรงไปเหมือนกัน เราสองคนจึงพักเอาแรงก่อน
ช่วงพัก เนยก็ไปหาซื้อของกินที่ร้านข้างหอมาเพิ่มพลัง ส่วนฉันก็ตั้งใจว่าจะนอนพักสักหน่อย ในขณะนั้นเองช่วงที่กำลังจะนอนเอนตัวลงไปนั้น สายตาฉันก็เหลือบไปเห็น คาน ! คานอันใหญ่วางพาดผ่านกลางห้อง เหมือนแบ่งครึ่งห้องไปในตัว ฉันจึงลุกขึ้นมานั่งเล่นโทรศัพท์มือถือทันที ก็นะใครจะไปนอนลง ในเมื่อคานอยู่บนหัว
พอเนยเดินเข้าห้องมา ฉันจึงถามเนยว่า "แกสังเกตเห็นคานในห้องรึเปล่า?" เมื่อเนยได้ยินสิ่งที่ฉันพูดไป เนยก็ทำหน้าตกใจ แล้วมองดูคานบนเพดานห้อง เนยบอกว่า "หืม! เพิ่งเห็น!!" แล้วก็บอกต่อว่า "ตอนแรกที่เลือกห้องนี้เพราะดูแล้วบรรยากาศไม่เหงานะ ไม่ได้สังเกตดูคาน ดูเลขห้องเลย!!" พอเนยพูดถึงเลขห้อง ฉันเลยลุกไปดูเลขห้อง พอฉันเห็นเลขห้องถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่า "อืม!เราคนไทยไม่ใช่ฝรั่ง เลข 13 ไม่น่าจะมีผลกับเรานะนะนะนะนะนะ" แล้วก็พูดปลอบใจเนยไปในสิ่งที่ฉันคิด!
ตกเย็นวันนั้นหลังจากขนของเสร็จ ฉันก็ลาเนยกลับบ้าน ส่วนเนยก็จัดของใหม่ในห้องให้เข้าที่เข้าทาง ในช่วงเวลานั้นเอง เนยก็ได้รับรู้ว่า "เนยไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องอีกต่อไป"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น